Patsy

Bijna drie jaar geleden kwam onze kat Pip om bij een aanrijding. Hoewel het hier vrij rustig is en we ver van de weg wonen, was ik daarna altijd bang dat het weer zou gebeuren. En vorige week werd die angst waarheid, haar zusje Patsy verongelukte door een aanrijding. Gelukkig net als Pip niet heel erg beschadigd. En toch fijn dat de dader gestopt is en haar naar de buren bracht, zij herkenden Patsy en belden ons.

Dus we moesten afscheid nemen van onze kleine Patsy. Onvoorstelbaar hoeveel verdriet je daarvan kan hebben. Maar ik ben natuurlijk veel thuis en breng veel tijd door met mijn dieren. Ze geven zoveel afleiding,  steun en toeverlaat. En dat gaf Patsy mij gul.

Patsy was erg op ons gericht. Als mam en ik in gesprek zaten, dan kwam ze erbij zitten alsof ze meeluisterde en ook wat te vertellen had. Klimmen was een feest voor haar, als kitten zat ze al hoog in de boom. Als een kleine ninja klauterde ze overal op en af. Ze miauwde onder mijn zolderraam als ze bij mij op bed wilde liggen. En als ze daar dan lag,  kon Patsy zo innig tevreden naar je op kijken: wat hebben we het goed voor elkaar hè.

We waren zo blij met de 3P’s vijf jaar geleden. Twee zusjes en 1 broertje uit een nest, allemaal rood. Pip, Patsy en Pelle. Daarvoor hadden we een moeder Paté met haar kittens Pim en Penny, allemaal werden ze rond de 15 jaar. Dat we er binnen drie jaar twee zo jong verliezen is heel verdrietig. Dag lieve, lieve Patsy

Rauw

Ik had het pas met mijn tante over mijn overleden tante Gerda. Haar jongste zus en voor mij meer dan een tante. De conclusie was dat het nu lang genoeg geduurd heeft. Dat Gerda na drie jaar weg, maar weer moest terugkomen. Gezond, zonder kanker natuurlijk.

Het is gewoon minder leuk zonder haar. Ze stimuleerde alles wat creatief is. Dus als ik mij creatief op het een en ander heb uitgeleefd, denk ik nog steeds: even een foto appen van wat ik gemaakt heb. Om dan weer te realiseren dat dat tevergeefs is.  Eén van de moeilijkste dingen van mijn verhuizing naar Friesland vond ik dat we niet meer dicht bij elkaar zouden wonen. Ik mis die tijd dat we allebei in Utrecht woonden, dat we spontaan op stap gingen. En ik mis wat een voorbeeld Gerda was in het geven van aandacht aan haar familie en vrienden. Eigenlijk moet Gerda nu gewoon maar terugkomen, dit is te rauw op mijn dak.

Simpel

In mijn vorig leven had ik een werkritme, maar omdat ik freelance werkte kon ik ook een impulsief dagje vrij nemen. Of gewoon iets doen wanneer het mij uitkwam. Zonder dat mijn werk daaronder te lijden had of een chef daarover iets te zeggen had.

Dat gewoon even iets impulsiefs doen werkt nu niet meer, hoewel ik veel meer vrije tijd heb. Een deel van de dag gaat sowieso al op aan inspanningen die mij helpen de dag makkelijker te maken. Ik kan ook niet gaan fietsen/wandelen/fysioën, uiteindelijk heb ik daar last van. Daar word ik slapper en gespannen van. Dat merk ik bijvoorbeeld als het door de hitte moeilijker is om buiten iets te doen. Door het allemaal wel te doen als het kan, geeft het mij het gevoel dat ik zelf bijdraag aan mijn vorm van de dag. Dat geeft kracht, mentaal en fysiek.

Ik merkte de afgelopen jaren dat ik mijn leven moest versimpelen, paradoxaal want mijn wereld was vrij klein geworden in het #levennakanker. Maar als ik ‘alles’ wil doen wat ik leuk vind, dan moet ik ook ‘alles’ laten wat niet leuk is, wat mij onnodig energie kost, wat te veel tijd kost of waar ik te weinig energie voor terugkrijg.

Ik was een bewaarder, maar in de loop der tijd kreeg ik steeds minder moeite met spullen wegdoen. Want weer iets minder om op te ruimen en schoon te houden. Boeken verzamelen deed ik graag, nu mogen ze na mij de wereld in naar andere lezers. Net als kleding, ik koop veel minder, sowieso kom ik amper meer in de stad. Leuke dingen voor in huis? Sinds ik bij mijn moeder woon doe ik dat ook niet meer. We hebben genoeg leuks. Ik kon gelukkig wat van mijn huisraad aan mijn broer mee geven toen die weer op zich ging wonen. We zijn de tuin ook aan het versimpelen, zodat het makkelijker wordt om bij te houden. Niet dat we in de tuin werken vervelend vinden, drie keer per jaar klimop in toom houden is echter niet het leukste. Knutselspullen zijn ook voor een groot deel weg gedaan, net als heel veel bewaarde interviews, quotes en dat soort dingen meer.

Uiteindelijk heb ik blijkbaar niet veel nodig, al waardeer ik enorm dat ik ergens woon waar ik veel ruimte en natuur ‘heb’.

Mede mogelijk gemaakt



Toen ik in 2016 behandeld werd, vanwege lymfklierkanker, voelde het alsof ik er een baan bij had. Doordat ik mijn freelance werk managede rondom de chemo’s en de slechte dagen. (Nu zou ik dat anders aanpakken,  maar achteraf is het beste uitzicht he).

Ook door alle extra’s. Om de week naar het ziekenhuis bloedprikken, halverwege de behandeling elke week voor de piccline. Niet te vergeten hartfilmpje, röntgenfoto’s, longfunctietesten, echo’s, een extra tripje omdat mijn arn toch wel erg opgezwollen was enz enz.

Nergens stond rust in mijn tijdschema. Ik nam rust als ik moe was of als één van de ballen die ik in de lucht hield, dreigde te vallen. Echt in de agenda ‘rust’ zetten deed ik niet.

Nu wel. Minstens vijf keer per week, lig ik ’s middags een paar uurtjes op bed. Ik weet dat ik mij beter voel als ik elke dag minstens een half uur fiets of wandel. Dat is  ontspanning door inspanning. Sinds kort kwam daar fysio bij, ik probeer nog wat meer kracht en conditie te ontwikkelen.

Vergeleken met vroeger, het leven voor kanker, doe ik veel meer om mezelf aan de gang te houden. Zonder dat zou ik veel leuks buitenshuis moeten missen. Dat blijft nog een vreemde constatering. Want vroeger ging alles vanzelfsprekend,  je deed gewoon je ding.

Dus als het op een dag eens verloopt zoals ik gepland heb of sowieso gewoon fijn is, schiet er weleens door mij heen: deze dag is mede mogelijk gemaakt door veel rust, ontspanning en het geluk dat er een leven na kanker voor mij is.

#medemogelijkgemaakt #rosaninremissie #levennakanker #kanker #rust

Zomer

Eigenlijk is de zomer, vooral juli, veel te extravert voor mij.  Hoge temperaturen, fel licht en uitbundige activiteiten die georganiseerd worden. Toen ik verhuisde van de stad naar het platteland realiseerde ik nog niet dat het in de stad heel soms rustiger is. Hier is elk weekend een dorpsfeest in een van de omringende dorpen. Het geeft sfeer door de versieringen en culturele activiteiten,  desondanks ben ik blij met het bestaan van oordopjes. Als het buiten nog licht is en elk weekend het beste van elke coverband goed te horen is, dan ligt deze young granny er al vroeg in.

Summer #rosaninremissie

Vroeger duurde de zomer eeuwig. Logeerpartijen, veel zwemmen, dubbellikkers in de vriezer (ik wil de roze!). Tot het donker badmintonnen, kampvuur met aangebrand deeg op een tak, zwemmen, fietstochten, veel ponyrijden. Vooral dat gevoel van altijd zomer, eeuwig vakantie. Ik moest altijd schakelen als school weer in zicht kwam.

Ik heb zowaar  een energieplan voor deze zomer gemaakt. Want te warm werkt niet voor mij. In het leven voor kanker had ik ermee leren leven, in het leven na kanker lukt dat nog niet. Elke week een dag op stap met de camera naar een hippisch evenement is vaak te veel van het goede, dus ik maakte een planning met langere periodes van rustig aan doen. Tot nu toe gaat het niet slecht.
Ook als het te warm voor mij is geen dingen doen die mij sws al extra zouden vermoeien, overprikkelen enz. Vooral water drinken, ik vergeet het weleens, maar het doet mij altijd goed. En nu altijd pet en zonnebril mee, vooral in de auto. Ik probeer in beweging te blijven, zoals ’s morgens ff zwemmen,  de fysio oefeningen die binnen kunnen. Wandelen en fietsen zie ik nu minder zitten. Als ik toch ga, dan kortere stukjes. Natuurlijk niet vergeten mijn compressie mouw te dragen, dan loopt mijn hand en arm niet vol. Tot nu toe krijg ik het nog goed aangetrokken.  Verder blijf ik vooral binnen.

Hoe gaan jullie om met dit weer? Nog tops en tips, do’s and don’ts?

Fijne dag

Ik ben er wel klaar mee, dacht ik pas. Waarmee Rosan? Nou met dat bezig zijn met de toekomst. Vroeger was het leuk om te fantaseren hoe mijn leven zou kunnen verlopen, in het leven na kanker niet meer zo. Veel te veel beren en praktische bezwaren op de weg. Nog niet eens omdat ik doemdenk dat ik weer kanker heb, dat is alleen op zon- en feestdagen, bij wijze van spreken. Vooral of ik iets energie- en prikkeltechnisch aankan. En ook of ik er niet veel te lang van zou moeten herstellen. Dat haalt behoorlijk de glans af van je toekomst leuk vormgeven.

Het is overweldigend om steeds zo in het duister te tasten. Want in je hoofd kan alles, maar in het echt niet meer. Van een aantal wensen heb ik al afscheid genomen, wat verdrietig was, maar het gaf rust. Daarbij nam ik mij voor om sowieso een leuk leven te leiden,  of mijn wensen nou wel of niet uitkomen. Niet dat daar niet aan gewerkt wordt. Maar om daar nou helemaal op te focussen werkt gewoon niet meer voor mij. Bezig zijn met de toekomst, met de gedachte:  dan ga ik mij beter voelen, meer conditie hebben en minder last van prikkels hebben, voldoet niet meer.

Voor nu wil ik gewoon een fijne dag. Per dag probeer ik te  bekijken wat fijn zal zijn voor mind, body en soul. En de ene dag is dat relaxen omdat mijn lichaam daar om vraagt na een intensieve dag. Of via youtube meditaties luisteren. De andere dag is dat bedenken hoe ik de prikkels op ga vangen omdat ik een uitje heb. De volgende dag is dat lekker fietsen omdat ik behoefte heb aan ontspanning en buiten. En de dag daarna is Netflix en warme chocolademelk het fijnste. Ik doe meer dingen op een dag natuurlijk,  maar het gaat om de insteek.

Uiteindelijk blijft de toekomst mij toch wel bezighouden. Door het in kleine stukjes, dus dagen op te delen,  haalt het voor mij de druk weg van de grotere thema’s die op mijn pad zullen komen. Bijvoorbeeld voor mij is de vraag waar ik ga wonen als ik om wat voor reden dan ook niet meer bij mijn moeder kan wonen stressvol. Hoe ik de komende decennia, als die mij gegeven zijn, ga invullen terwijl ik nu al een bejaardentempo heb, geeft ook stress. Zelfs afspraken maken voor de komende maand is soms lastig, want voor dingen die buitenshuis zijn en veel tijd vergen, geldt de vorm van de dag. En die werkt best leuk mee de laatste tijd, maar niet altijd.

Maar de toekomst kleiner en overzichtelijker maken geeft rust. Voor nu is mijn doel gewoon een fijne dag, wat dat op dat moment ook inhoudt. Uiteindelijk doe ik dingen die ‘moeten’ om mij beter te voelen toch wel. Om lekker in mijn vel te zitten is het belangrijk dat ik elke dag fiets/wandel, dat zit inmiddels in mijn systeem.  Pas begon ik weer met fysio, ook om mij beter te voelen. En ik blijf de kunst afkijken bij lotgenootjes hoe ze met overprikkeling omgaan. Maar in eerste instantie ga ik voor een fijne dag, wat het dan ook inhoudt.

Geraniums

Na een paar lekkere weken met uiteraard ups en downs, nu toch behoorlijk onderuit. Ik zei gisteren nog: ik weet niet wat er in mijn multi vitamine zat, het lijkt wel extra powerrrrr. In mijn hoofd klonk al een stemmetje dat dat vast een prijs heeft.

En die betaal ik inderdaad vandaag.
Met rust en zelfzorg.

Zelfzorg is in mijn oren een beetje een jeukwoord. Alsof ik in een bad met bruisballen moet gaan liggen en dat het dan allemaal goedkomt ofzo. En bij rust is er iemand in mjn hoofd die soms ‘rust roest!’ sneert, maar gelukkig weet ik beter hoe dat zit.

Rusten was vroeger iets wat je deed als je moe was of, tijdens de chemo’s, als een van de ballen die ik in de lucht hield, dreigde te vallen, maar het echt in de agenda zetten deed ik niet.

Nu wel. Ik plan het per dag en rondom alles wat meer energie vraagt dan ik gemiddeld heb. En dat bestaat niet alleen uit naar bed gaan. Al doe ik dat nog steeds graag, het zit in zo veel meer:

‍♀️Ontspanning door inspanning (wandelen/fietsen)
 Buiten zijn #treetherapy
凌 Lichtverteerbaar voedsel
Water drinken
❌️ Geen spannende/ingewikkelde zaken kijken/lezen voor het slapen
 Niet telefoneren, maar regeldingen online doen
 Vaste tijden voor het checken van mail en regeldingen
️ Niet zelf tobben als iets niet lukt, vraag hulp. Mensen leven met je mee en vinden het fijn als ze pratisch iets voor je kunnen betekenen. 
 Oordopjes als er buurtfeesten zijn of als alle boeren in de buurt het gras/hooi/kuil binnenhalen. #trotsopdeboer hoor, dat dan weer wel.

Dus vandaag bejaardenmodus, figuurlijk en letterlijk achter de geraniums. Geranium Rozanne (foto) wel te verstaan, ik vind bijna alles leuk dat lijkt op mijn naam.

#levennakanker
#cancersurvivorship
#lymfklierkanker #writersofig #schrijver #blogpost #blogger

Lente


Ik gaf onlangs weer een slinger aan mijn stappenplan, dat ’s winters altijd wat indut. Meer wandelen, fietsen en binnenkort naar de fysio voor wat oefeningen en advies. Hopelijk draagt dat in de toekomst weer bij aan het sneller herstellen van grote inspanningen.

Ik besloot bovendien niet verder te gaan met BSR (body stress release), omdat het mij te veel energie en tijd kostte en ik geen verbetering voelde. Toen ik jaren geleden begon bij oncologische revalidatie, kwamen de resultaten ook niet gelijk. Hierbij had ik echter altijd wel het gevoel dat het wat op ging leveren. En dat deed het, ik heb er nog steeds profijt van.

Uiteindelijk heb ik veel minder uren per dag waarin ik wat kan doen vergeleken met vroeger. Dan wil ik die wel goed gebruiken. Het blijft zoeken naar balans. Al ben ik wel blij dat de natuurlijke balans nu meer doorslaat naar het licht. Want lente is begonnen en de klok ging een uur vooruit! Het licht krijgt de overhand en dat geeft elk jaar weer een duwtje in de rug.

Hardenberg

Doordat Hardenberg een poos terug in het nieuws was en een lotgenootje dubte over wel of niet in het openbaar met een chemo-muts gingen mijn gedachten de laatste tijd terug naar maart 2016 in Hardenberg.

In een vorig leven was ik verslaggever in de paardensport. Toen verdiende ik er mijn brood mee en dat lukt nu niet helaas. Toen de diagnose en het behandeltraject duidelijk was, nam ik mij voor om aan het werk te blijven waar mogelijk. Uit het verleden wist ik dat het voor mij niet goed is om niks om handen te hebben. Bovendien was het leuk werk. Achteraf had ik, zeker de tweede helft van de chemo’s,  wat meer rust genomen. Maar ja, achteraf is het mooiste uitzicht.

Dus hoe leuk de functie Herinneringen van Facebook ook is, ik had het deze keer niet nodig. 3 maart 2016 was namelijk de eerste keer dat ik voor mijn werk op een evenement in Hardenberg ging fotograferen met mijn chemo-hoofd. Dat vond ik niet vervelend,  maar de eerste keer was wel apart. Dan profileer je je wel heel zichtbaar als iemand met kanker en ik had natuurlijk geen idee hoe dat zou zijn. Uiteraard had ik een aantal mensen laten weten dat ik ziek was, maar het is toch anders in het wild, zeg maar. Iedereen heeft tegenwoordig te maken gehad met kanker.

Dus je laat mensen schrikken of ze lieten mij schrikken met horrorverhalen. Daarnaast sleep je naar een evenement een ziek lichaam mee dat chemo’s verwerkt, dat heel anders functioneert dus dan eerst. Dat gaf en geeft best wel te denken en ook stress. Hoe lang kan ik doorgaan, wanneer en waar kan ik rusten? Ben ik niet te overmoedig door een hele dag van huis te gaan? En ergens voelde ik mij toen ook heel stoer en voldaan, dat ik mij door de kanker dit niet liet ontnemen.