De dagen die er ook zijn

De dagen die er ook zijn

Het was vrolijk, gezellig en fijn
Ik was vrij, genoot en vergat
En dan komen de dagen die er ook zijn

Het voelde soort van normaal, geen pijn
Ik was blij met wat ik deed en had
En dan komen de dagen die er ook zijn

De dagen die er ook zijn
Die de buitenwereld niet bevat
Thuis samen zijn, toch eenzaam zijn
Geen groupon voor het zwarte gat

Denkend aan de dagen die er ook zijn
Want samen, gezellig thuis of op pad
Met vrolijk, beleving en altijd fijn
Die dagen heb ik en heb ik ook gehad.

Zelfzorg

Voor mijn lijf is het het prettigst als mijn leven zich vooral thuis afspeelt. Een hele dag van huis zijn geeft stress, maar minder lang eigenlijk ook al. En stress is fysiek best belastend.

Maar goed, altijd thuisblijven wil ik niet, want sociaal bezig zijn, erbij zijn, beleven, nieuwe indrukken, doen ook goed. Hoewel ik afgelopen zomer veel minder op pad ging dan vorig jaar om bijvoorbeeld paarden te fotograferen of met vrienden wat te doen, ben ik de laatste tijd echt aan het herstellen, uitrusten en bijkomen. En nagenieten natuurlijk. 

Geen zware terugval zoals vorig jaar, “gewoon” een te verwachte reactie van mijn lijf, die graag rust en regelmaat heeft. Nou heb ik globaal wel een weekschema, maar dat is niet bestand tegen de zomer.

Dus nu probeer ik weer volgens mijn schema te leven. Sowieso elke dag de pony’s verzorgen en er op uit om te fietsen/wandelen. Maandag was vouwen/strijken en proberen te koken. Woensdag is voor mijn paardenarchief. Dat soort dingen. Het fijne hiervan is dat ik minder het gevoel heb dat ik achterloop. Leven met weinig energie betekent altijd meer willen dan kunnen.  En zo komt het meeste van wat ik graag wil toch elke week aan bod.

Natuurlijk ben ik niet de enige die dat doet,  ik laat mij graag inspireren door andere accounts van lotgenoten die ook met een schema werken. Het woord zelfzorg kwam de laatste tijd regelmatig in hun planning  voorbij. Ik ging mij afvragen wat ik daar eigenlijk mee doe en in eerste instantie had ik geen antwoord. Nog steeds niet. Hoe zorg ik goed voor mezelf?

Tussen de middag ga ik naar bed, dan Netflix ik vaak of zit ik op Insta. Soms wat yoga of een meditatie van YouTube als ik mij erg onrustig voel. Als ik een stuk fiets en ik voel de ontspanning in de inspanning en ik geniet van de omgeving, dat komt het dichtste bij. Dat is dan wel echt iets voor mij. Maar verder vind ik het lastig,  ook omdat zelfzorg niet altijd in lijn is met wat ik graag wil. Want wat ik graag wil, kan wel goed zijn voor de mentale energie, maar het fysieke lijdt eronder.

Iets om over na te denken deze herfst. Hoe doen jullie dat, zelfzorg? Tips zijn welkom!

Bizar

Het mooie van bloggen over het #levennakanker ten opzichte van bijvoorbeeld alles in een dagboek bijhouden zijn jullie reacties. Positieve reacties over hoe ik schrijf en dat het lekker leesbaar is, zijn natuurlijk strelend. En bij elke keer dat jullie noemen dat wat ik blog herkenning oproept, denk ik nog elke keer: zie je wel, ik ben niet gek.

Niet dat ik dat echt over mezelf dacht, maar die eerste maanden in remissie in de zomer van 2016 voelde ik mij soms zo verloren. Het verliep totaal anders dan ik hoopte. Helemaal geen balans: dan een paar dagen dat ik alles kon en daarna weer dagen total loss in bed. Dat ging van kwaad tot erger totdat ik hyperventilerend bij de huisarts niet meer in staat was om op een stoel te zitten en op de grond wilde gaan liggen.

Uitputtingsverschijnselen. 

Hoewel ik aan de ene kant het hoofdstuk kanker aan het afsluiten was, zocht ik toch naar informatie over hoe nu verder.  En die vond ik maar mondjesmaat. Of het nu een blog was, een boek of een docu: het verhaal stopte vaak bij het blije bericht van in remissie zijn of het ging totaal de verkeerde kant op.

Al met al vond ik weinig in de categorie #levennakanker en gelukkig werd ik op weg geholpen door het Helen Dowling Instituut en Revalidatie Friesland. Waar ik erachter kwam dat het hoofdstuk kanker nog wel wat vervolgen zou krijgen. Enfin.

Dus als ik reacties krijg met herkenning, doet mij dat erg goed. Ik ben niet gek, ik ben niet   alleen in het vormgeven van dit leven dat er gelukkig wel is, maar totaal niet is wat ik verwachtte na 12 chemo’s. En ik hoef niet steeds zelf het wiel uit te vinden.

Lange inleiding voor waar ik het nu over wilde hebben. Er was ooit een reactie waar ik niet blij van werd. Begin dit jaar meen ik, van een persoon die ik niet herkende als iemand die regelmatig reageerde of liket. De strekking was dat ik te streng was voor mezelf en mijn terugval van afgelopen herfst mij niet kwalijk mocht nemen.

Dat raakte mij. Vooral omdat het in mijn opzet daar niet over ging, maar juist de insteek had om te voorkomen dat ik weer een enorme terugval zou krijgen. En dat ik dat beetje ruimte wat ik heb aan controle en verantwoordelijkheid daarvoor zou inzetten. Veel is namelijk trainbaar en als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. Dat ik het dit jaar sowieso anders ging aanpakken dan de zomer van 2020, daar ging het over.

Niet over mezelf afstraffen of een schuldgevoel aanpraten, al vroeg ik mezelf natuurlijk wel af hoe het kon gebeuren dat ik qua conditie en mate van overprikkeling jaren terug ging in de tijd. Misschien had alles maar laten gebeuren hetzelfde resultaat opgeleverd,  we zullen het nooit weten. Tot zover lijkt mijn aanpak te lukken. Al prijs ik de zomer niet voordat het herfst is. Maar het blijft bizar als iemand mij aanspreekt op iets van mij waarvan je denkt: dat gaat niet over mij.

Mijn jeugd van tegenwoordig

Rosan in Remissie Mijn jeugd van tegenwoordig

“En hoe was je jeugd”, werd mij een regelmatig gevraagd door deskundigen/specialisten in een aantal gesprekken in het #levennakanker. 

Ik heb of geweigerd erop te antwoorden of het heel kort gehouden. En vaak gevraagd hoe relevant het was in de huidige omstandigheden: “Om een goed beeld van je te krijgen”.

Onzin toch? Hoe gaat het mij helpen om beter met weinig energie en vermoeidheid door chemo om te gaan als in mijn dossier staat dat 40 jaar geleden mijn ouders scheidden, dat ik in 1995 slaagde voor de HAVO met 1 vier en 5 zevens, dat ik veel verhuisde en graag las, schreef en buiten was.

Relevant

Ik ben inmiddels volwassen,  dan zijn dat soort dingen in deze situatie toch niet relevant? Alsof ik in die dik 20 jaar dat ik nu voor volwassen doorga, niet veel relevanter zijn geweest voor hoe ik nu in het leven sta en handel. Dat gegraaf naar dingen die er niet meer toe doen of gegeven feiten zijn, ik heb er geen geduld meer voor. Vraag me ook altijd af wat ze gaan associëren met gescheiden ouders. Welk labeltje ik krijg. 40 jaar later!

Plaatje

Dat vinden de deskundigen dan weer lastig, dat je niet netjes hun vragenlijstje af wil werken. Jammer dan. Ik hoef niet in hun plaatje te passen.

Ik heb echt heel veel goede ervaringen,  maar dus ook mindere. Het gekke is bovendien dat instanties in de dienstverlening/hulpverlening denken dat je alle energie voor hun reserveert. Nu ik leef met een amper opgeladen batterij irriteert dat steeds meer. Dat ik weer gebeld word voor iets dat prima via mail kan, waarbij ik al van te voren aangaf dat ik liever per mail communiceer. Telefoneren is zo vermoeiend qua moeten luisteren, concentreren en onthouden.

Energievreter

Of dat je na alle vragenlijsten te hebben afgewerkt op de laptop (ook zo’n energievreter) daarover niks terughoort in een intake, maar wel: “Vertel eens over je jeugd.”

Of dat bij een intake de doorverwijzing van de arts op geheel eigen wijze geïnterpreteerd wordt. Dat ik vraag of mijn vragen wel in de verwijzingsbrief staan omdat de intake over hele andere dingen gaat. “Ja, het staat er wel, maar wij dachten dat…..”

De vragen die ik wel verwacht,  komen dan weer niet.
Hoe is je sociale netwerk/vangnet?
*Heel goed, super dankbaar voor!

Hoeveel actieve uren heb je per dag?
*Dat verschilt,  gemiddeld zo’n vier, vijf uur, uitschieters naar beneden en naar boven daargelaten. Maar ik heb de stijgende lijn te pakken.

Wat zou je weer goed willen kunnen van de dingen die je deed voor 2016 en hoe kunnen we je daarbij helpen?
*Alles, snik.

Kunnen we je helpen inzicht geven in prikkelverwerking in de hersenen en hoe je dat toe kan passen in je dagelijks leven?
*Ja, graag!

Inzicht

Inzicht

Als je in kankerland terecht komt of überhaupt in de medische molen, is de balans tussen je eigen regie vs het over je heen laten komen precair, net als de balans tussen vertrouwen hebben in je eigen keuzes  vs die van de artsen/behandelaars. 

Ik vond het bijvoorbeeld ongelooflijk prettig dat mijn hematoloog assertief, resoluut en krachtig was in het gesprek over mijn diagnose.  Dat gaf veel vertrouwen voor de behandeling,  het nam ook een stuk angst weg voor de route die voor mij lag.

Later toen ik in remissie was en de hematoloog mij weinig handvatten meegaf over #hetlevennakanker,  had ik beter naar dat stemmetje in mij kunnen luisteren dat zich afvroeg of ik niet te veel wilde en deed. Haar voortvarendheid kwam mij echter goed uit om weer lekker aan het werk te kunnen gaan. Wat mij twee maanden later opbrak en resulteerde in uitputtingsverschijnselen.  Goed gedaan, Rosan 🙄

Ander voorbeeld: Bij het Helen Dowling Instituut werd ik toen ontzettend goed geholpen om uit dat zwarte gat van de uitputtingsverschijnselen te komen. Op een gegeven moment in het traject was er een kantelpunt waarin de psycholoog niet goed de lijn van de gesprekken vasthield. Ik haalde niet meer die optimisme en kracht uit de gesprekken als eerder. Steeds vaker het gevoel: wat doe ik hier. Maar omdat ik mij óók hechtte aan de structuur die de bezoeken gaven en aan het goede gevoel dat ik eerder er wel uit haalde, duurde het even voordat ik de knoop doorhakte. Het was heel frustrerend omdat je zowel de positieve als minder leuke kanten in goede banen moet leiden. De afsluiting daar was dus niet zo leuk.  Aan de andere kant voelde het wel goed om te zeggen: ik stop hier en nu is de zomer weer van mij. Mijn tijd is weer van mij. Het was qua reistijd toen namelijk best een investering qua tijd en energie.

En dan nu.
Vorig jaar juni in een controlegesprek met de vervanger van mijn vaste hematoloog hadden we het over overprikkeling,  cognitieve klachten, chemobrain etc. Daarover wilde ik meer info en inzicht. Zij kwam aan met ergotherapie.  Prima. Op dat moment ging ik lekker,  dus ik dacht: komt wel.

Toen de terugval van 2020 bezig was, klopte ik weer aan bij Revalidatie Friesland.  Met de vraag kunnen jullie wat betekenen voor mij en oja: ergotherapie. Eerst een Quick scan gedaan om te zien waar ik sta op een aantal vlakken (Olympische Spelen wordt nooit meer wat, dat is wel duidelijk).

Dat was pas in maart/april, door ziekzijn van mij en administratieve fout van hun. Dus het een en ander was duidelijk, maar heel veel nog niet. Want hoe krijg ik meer inzicht in overprikkeling,  cognitieve klachten,  chemobrain e.d.. Ergotherapie was geen goed idee, want ik deed volgens hen al heel veel dingen ergotherapeutisch verantwoord o.i.d..

Via de lotgenotengroep van Hematon, werd mij de neuropsycholoog aangeraden. Ik koppel dat terug naar de Revalidatie aets en zij geeft mij twee opties qua doorverwijzing.  Ik neig naar die van mijn ziekenhuis, maar die ander werkt voor het Behouden Huys, dus met oncologische ervaring. Meestal werkt dat voor mij beter, dus toch die maar. Het duurde weer even: wachtlijst en ik was te ziek voor mijn eerste intake. Maar vorige week had ik dan de intake, niet bij de neuropsycholoog maar een ‘gewone’ (wat mij verbaasde) en vandaag het verslag daarvan en het hoe nu verder gesprek.

Tja, hoe nu verder.
Als ik benoem dat ik angstig ben en huil bij uitputting en veel overprikkeling, schiet iedereen in de psychologische modus. Dat irriteert enorm, want dit is zo anders dan angstig zijn en huilen bij verdriet, boosheid, teleurstelling of wat dan ook. Ik snap niet dat ik dat moet uitleggen aan artsen en behandelaars van uitgeputte oncologie-patiënten. Zo uniek ben ik niet. Ik kan niet de enige zijn die dat ondervind.

Dus je raadt het al: mij werd een psychologisch traject aangeboden. Dat wil ik dus niet. Ik wil concreet inzicht in mijn chemobrain en overprikkeling, dat heb ik duidelijk aangegeven bij Revalidatiearts. Maar goed,  daarna werden dan toch gesprekken bij de neuropsycholoog voorgesteld

Eind goed, al goed, zou je zeggen.
Zo voelt het nog niet. Ik ben nu ruim een jaar verder sinds dat controlegesprek, het heeft zo veel tijd, inzet en energie gekost. En ik sta dan wel weer op een wachtlijst,  maar ik sta ook met lege handen. Ik ben geen steek verder qua inzicht en hoe om te gaan met mijn klachten. Alles wat ik daarover weet en geleerd heb en toepas kwam uit boeken, internet,  ervaringen van lotgenoten. Lege handen kun je vullen, dus waarom zou ik niet gewoon verder gaan met mijn eigen leertraject? Dat mijn tijd en energie weer van mij is en niet gevuld is met telefoon, mail, wachttijden, afspraken en gesprekken, het een kans geven en reistijd niet te vergeten. Dan is de zomer gewoon weer van mij.

(Wordt Vervolgd).

Zwemmen

Zwemmen / rosan in remissie/ #levennakanker

Het gaat best weer lekker nu, als ik mij gedeisd hou. In ieder geval minder beroerd dan afgelopen herfst en winter. Maar dit is het eerste jaar in remissie dat het niet beter gaat dan het jaar ervoor. En dat wringt nog weleens. Dan kon ik op een slechte dag altijd denken dat ik vorig jaar veel meer van dat soort beroerde dagen had.

Deze tijd van het jaar is dat wat lastiger, want de lente en zomer van 2020 was de beste tijd in remissie tot nu toe. Er waren echt momenten, dagen  waarbij ik voelde dat als het leven zo zou zijn, ik dat kon accepteren. Het was dan wel niet als vroeger toen ik ‘alles’ kon doen, maar als ik niet verder kon komen qua conditie, energie, overprikkeling, dan dat was het toch goed geweest.

In die modus zit ik nu niet. Het is best ironisch dat ik jaren verlangde naar mijn oude leven. Het leven voor kanker. En dat ik nu denk: was het maar zoals vorig jaar. Mijn perspectief is veranderd. En ergens zit er iets van acceptatie in, in die zin dat de lat minder hoog ligt. Al vind ik het nog steeds lastig dat de situatie nu is zoals het is. Mijn verlangen naar vroeger en mijn wensen voor later zitten mijn nu nog erg in de weg.

Wat dit jaar wel lukt in tegenstelling tot eerdere jaren in het #levennakanker is…..zwemmen. Toen ik nog in Utrecht woonde trok ik bij tijd en wijle regelmatig baantjes in het zwembad. Iets wat ik hier ook heel graag wilde oppakken.  Dat lukte niet. In het water zijn is fijn, maar als ik gezwommen had voelde het alsof ik met Maartens monstertocht had meegezwommen. Compleet uitgeteld. Niet fijn en dagen nodig om te herstellen.

Dit jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Toen het eindelijk normaal weer werd, gingen we ’s ochtends naar een recreatieplas in de buurt.
Beetje zwemmen, dobberen en poedelen. Niet te lang en lang genoeg om het gevoel te hebben iets gedaan te hebben zonder compleet uitgeteld te zijn. En dat lukte in het leven na kanker nog niet. Maar nu wel.

Zon

Mijn chemo’s begonnen vijf jaar geleden in februari en eindigden in juli. Wat ik qua timing een erg fijne bijkomstigheid vond. Terwijl mijn leven op zijn kop stond, op een manier die ik toen nog niet helemaal kon overzien,  ging ik zoals altijd van de winter, naar de lente en de zomer. Van donker naar licht. De wereld draaide door en ergens was dat heel geruststellend. Want toen mijn leven een andere wending nam, dartelde de aarde gewoon haar jaarlijkse rondje om de zon.

In mijn #levennakanker merkte ik veel sterker dan voorheen dat ik in het voorjaar een boost kreeg qua energie. Doordat het langer licht is vooral, maar ook door de hogere temperaturen. Elke dag 22 graden zou ideaal zijn. Zonnewarmte is zo lekker, mijn gewrichten worden soepeler, alles beweegt wat makkelijker. Het ene jaar boost het wat meer dan het andere, dit jaar merkte ik er tot voor kort nog weinig van.

Toen kwam juni. En die bracht eindelijk zon. Ik zet tot nu toe gemiddeld 1200 stappen per dag meer dan in mei. The boost is back!!!! En niet alleen ik, de tuin boost ook. Alles groeit, bloeit, ontluikt en ontwaakt. Hadden we tot voor kort een redelijk georganiseerde doch licht chaotische, maar lieflijke lentetuin met tulpen die maar bleven tulpen. Nu is die dan toch echt ontploft.

Planten die pas later hun groeispurt hebben, moeten we zoeken en bevrijden van overenthousiaste junibloeiers. Aan de rand bedreigen opkomende brandnetels van de buren de jonge seringen en kornoelje. En de vijver is bijna een binnenzwembad als de catalpa eenmaal aan de gang is.

Hier en daar hebben we (lees: mijn moeder. Ik ben slechts assistent) wat nieuws geplant. Komende tijd zal echter vooral snoeiwerk nodig zijn om alles in toom te houden. En eigenlijk hoop ik dat ook te doen met mijn activiteiten, snoeien en in toom houden. ‘Slow down, if you can’t go on’, zingt Douwe Bob.

Want hoe fijn het ook is om meer uit een dag te halen: zo’n grote sprong voorwaarts zoals die van mei naar juni geeft ook een unheimisch gevoel. Dat soort ontwikkelingen hebben meestal wel een prijs in #hetlevennakanker. Bovendien melden de ‘moetjes’ zich ook in grote getalen. Nu er weer wat extra energie is, moet blijkbaar alles wat er op de planning staat gebeuren. Moeten alle achterstanden worden weggewerkt. Alles wat niet kon, moet nu wel. Moet dit en moet dat, pfffff. 

Dat maakt dat ik er minder van geniet. Die extra energie van nu voelt te onrustig, te veel adrenaline of wat daar dan ook verantwoordelijk voor is. Ik ben uit mijn ritme. Ik mis rust, mijn kaders, mijn structuren die ik kende, mijn grenzen; wetende dat er weer nieuwe komen waar ik tegenaan bots. Zelfs als het energie-technisch beter gaat, voelt het altijd niet goed. Zo zou het toch niet moeten zijn?

Voor het laatst

Vandaag voor de laatste keer de parkeergarage van ’t Antonius binnengereden voor de halfjaarlijkse lymfklierkanker controle. Je zou zeggen dat ik er na vijf jaar remissie gewend aan raak, maar die dagen hiervoor waren toch wel zenuwslopend. Gelukkig was de uitslag weer goed !!!!

Hoewel ik de zorgzame specialisten,  verpleging en medewerkers zal missen, is het
na zo’n 50 bezoekjes voor o.a. scans, chemo’s, controles en een nachtje logeren, mooi geweest in Nieuwegein.

Ik ga nu verder met jaarlijkse controles in het noorden, want daar woon ik en blijf ik voorlopig. Scheelt weer wat reistijd en energie!

Rondje Renovatie

In april en maart was ik vaker onderweg en onder de mensen dan de maanden daarvoor. Best even wennen, omdat ik de meeste tijd, met of zonder covid-beperkingen thuis doorbreng. Autorijden, vooral lange ritten, geeft overprikkeling en dat geldt ook voor de meeste sociaal contacten. Het was echter voor een goed doel: mij, haha. Met andere woorden: wat is de status quo en hoe nu verder qua renovatie en restauratie?

Half maart was eindelijk de quickscan bij Revalidatie Friesland. Die zou al in december plaatsvinden, toen was ik te ziek voor zo’n onderneming in Leeuwarden. Binnen een week kreeg ik de uitslag en die heb ik besproken met de fysio die mij testte en later in april met de revalidatie-arts.

De uitslag was een bevestiging én een confrontatie. Het is fijn om zwart op wit te zien wat je zelf aanvoelt, bijvoorbeeld veel minder kracht in mijn handen. Maar toch, het blijft even slikken dat ik conditioneel er niet beter voor sta op dit moment. Daar wordt aan gewerkt, zoiets lukt niet van de een op de andere dag, maar het gaat echt beter. Ik kan desondanks echt heimwee hebben naar tijden toen ‘alles nog vanzelf ging’.

Bij de revalidatie-arts gaf ik aan dat ondanks de quickscan het plaatje voor mij niet compleet is. Sinds mijn terugval afgelopen herfst heb ik steeds aangegeven bij mijn huisarts en Revalidatie Friesland dat ik moeite heb met focus, concentratie, computerwerk en meer van dat soort dingen wat zich uit in hoofdpijn en vermoeidheid. Daar werd echter nooit iets concreets mee gedaan, tot het gesprek half april met de revalidatie-arts.

Kort daarvoor had ik overigens hierover een oproepje gedaan in de Facebookgroep mbt lymfklierkanker van patiëntenvereniging Hematon. Daar werd ik gewezen op het bestaan van de neuro-psycholoog.  Dat legde ik voor aan de revalidatie-arts en zij vond het ook een goed idee om mij met mijn klachten daarheen te verwijzen. Hopelijk kunnen ze mij daar wat wijzer maken. Ze weet er een die werkt met oncologie-patienten, wat in mijn beleving een pré is. Het praat veel makkelijker. 

Daar had ik van te voren nooit bij stil gestaan dat dat zo’n issue voor mij zou zijn. Maar ik voel mij echt in betere handen als behandelaars ervaring hebben met mensen uit het oncologische circuit. Dat zou ik lotgenoten sowieso aanraden, ook zou ik ze stimuleren om lid te worden van een patiëntenvereniging.  Dat en het lotgenotencontact dat daaruit ontstond bleek een goede aanvulling ten opzichte van mijn arts en behandelaars.

Weer terug naar mijn verhaal. Nog iets waarvan ik hoop dat ik weer stapje in de goede richting ga zetten, is de nieuwe bril die ik volgende week mag afhalen. In de loop der jaren merkte ik dat mijn zicht wat achteruit ging en de laatste tijd kreeg ik moeite met lezen van ondertitelingen. Ik hoop echt dat nadat ik gewend ben aan mijn bril, ik ook minder hoofdpijn heb.

Verder zijn we nog in maart naar Nieuwegein geweest voor dé prik, en deze week gingen we weer. Ik ben blij dat het mogelijk is, maar ben ook blij zijn dat het achter de rug is. Die prik zelf maakt mij niks uit,  ik hoopte echter dat ik er deze keer niet zo beroerd van word zoals bij de eerste. Dat ging wel weer over, maar ik zag er daardoor wel tegenop. De rek is er in dat opzicht een beetje uit. Tot nu toe lijkt de nasleep mee te vallen, maar ik ben wel weer ouderwets doodmoe.

Verdere renovatie-werkzaamheden staan er voorlopig niet op het programma, al moet ik nog wel een nieuwe compressie-kous voor mijn trombose-arm regelen. Ik was wat slordig met dragen daarvan, nu draag ik hem weer trouw. Het scheelt toch wel dat ik dat ding draag, zeker als mijn arm belast wordt.

Je kan er maar druk mee zijn, met dat wispelturige, moeilijke, maar toch ook mooie leven na kanker.

Signalen, deel 2

Vorige week schreef ik over de signalen die aangeven dat het slechter gaat of die een terugval kunnen voorspellen.

Andersom werkt het ook zo. Herstellen gaat namelijk niet van de ene op de andere dag.  Was het maar zo.  Geduld en aanvaarding zijn eigenschappen die erg van pas komen bij dit soort dingen. Het duurt meestal langer dan je hoopt. Dat maakt het ook zo frustrerend.  Mijn opluchting en dankbaarheid dat ik kanker overleefde maakt dat ik voluit wil leven en doen en avonturen. Bij mijn verchemood lichaam staat echter vaak de rem erop. 

Maar goed, het gaat beter.  Dat merk ik sowieso al aan het wakker worden, het is niet meer elke dag opstaan met het gevoel: omg, weer een dag. Fietsen en wandelen gaan mij makkelijker af, het is minder een opgave. Je bent sneller je conditie kwijt dan je het terug hebt helaas. Ook zo’n signaal is dat je ongemerkt meer doet op een dag.  Dat is op zich iets om in de gaten te houden energietechnisch. Maar ook wel heel fijn als een dag weer een beetje vanzelf verloopt.

Ik heb een timer bij mijn laptop gezet. Dat lijkt wel te helpen om hoofdpijn te voorkomen. Ik werk graag achter mijn laptop,  dus moet er ook erg aan wennen om dat limiteren. Veel schrijf ik op mijn smartphone,  dat levert minder last op in mijn hoofd. 

Om op het fietsen terug te komen. Fietsen verleer je niet, zeggen ze. En dat is ook zo, maar de eerste keren na een lange tijd, is best pittig. Balans, reactievermogen  en coördinatie worden wat meer op de proef gesteld dan normaal, door de snelheid en het verkeer om je heen.  In het begin is een paar kilometer meer dan genoeg, dat voelt dan als de Tour de France. De echte test is trouwens proberen met losse handen te fietsen. In het begin lag ik bijna in de berm, maar inmiddels lukt het weer haha.

Imniddels ben ik ook al wat verder in mijn traject bij Revalidatie Friesland,  maar daarover later meer. Jazeker, een echte cliffhanger!